Anti-War Lessons from New Hampshire

Kahit sino pa man ang manalo sa dalawang Democratic presidentiable, kung si Hillary Clinton o si Obama at lalo na kung ang super conservative na si McCain, magpapatuloy ang kampanyang "global war on terrorism," bilang foreign policy ng US.

Sadyang mahirap ng mabago, enbeded na, institutionalized na sa sistema ng paggugubyerno sa Amerika (100 years) ang maging imperialista, ang manggulang sa maliliit na bansang sumasagka sa kanilang interest, gumawa ng kaguluhan, maki-alam, mambully at manabotahe ng mga bansang yagit sa buong mundo, tulad ng Malakanyang na patuloy na nakaliyad (burikak) at naka-alligned kay Uncle Sam at masugid na tumatalima sa kampanyang "global war on terrorism" ni Bush.

In the first place, sino ba ang mga nasa likod, financier at kinakatawan ng mga presidentiables-pulitikong ito, ang mamamayang Amerikano ba o ang mga dambuhalang negosyo na kumakatawan sa military industrial complex ng US? Maliban na lang kung magkakaroon ng radical shift, ang paglakas ng social/progressive movements at pagbabalikwas sa sistemng pulitika, halimbawa'y pagkakaroon ng isang dumadagundong na (cultural) revolution sa lipunang Amerika, tulad na lamang ng pagbagsak ng Roman Empire, Persian-Ottoman Empire at may sangkaterbang mga nagbagsakang emperyo sa mundo, may isang libong taon na ang nakalipas.
-Doy Cinco
January 8, 2008

http://www.alternet.org/election08/73303/
By Tom Hayden, TheNation.com.
Posted January 11, 2008.

While Dem contenders spouted rhetoric about "ending the war," the real Iraq War continued safely unchallenged
(Photo: http://www.aclu.org/safefree/detention/closeguantanamo.html?rsc=alternet
Thousands of idealists marched door-to-door through the snows and delivered a decisive message that the times were changing. From that moment forward, the establishment and its war policies began disintegrating from within.

The year was 1968. The insurgent campaign was on behalf of Senator Eugene McCarthy. I am wondering if anyone in New Hampshire even remembered the McCarthy campaign in the blur that was last week in New Hampshire.
(Photo below: www.usasurvival.org/images/hillary.jpg)

Did Senator Hillary Clinton remind voters that she was one of those volunteers who took on President Johnson and his war? Did Senator Barack Obama invoke the memory of that last great youth crusade? Did Senator John Edwards remember that it was principally the Vietnam War, not domestic issues, that aroused those populist passions?

While the Democratic contenders rushed through their ambiguous rhetoric about "ending the war," the actual Iraq War continued as a bleeding reality, safely unchallenged. Clinton promised to end the war "in the right way," not explaining that ominous phrase. Obama and Edwards, when given the chance, noticed no differences from her on Iraq. The mainstream media supported General David Petraeus's rosy depiction of the surge. The bloggers kept up their jihad to exorcize Hillary, leaving the war as background. The anti-war movement never had a voice, marginalized as electoral amateurs in the blizzard of sound bites and soap opera drama.

The war went on, however. As noted in a pro-war op-ed piece in the New York Times, the number of Iraqis in prison doubled in 2007, the number of US air strikes increased seven-fold, and the segregation of Iraqis into sectarian fiefs increased. The number of Americans killed last year was nearly 1,000, but that news went largely unreported.
(Photo below: John McCain: www.usvetdsp.com/gifs/mccain_bomb.jpg and Rudolph Guiliani: www. freerepublic.com/focus/f-news/1832510/posts)

If either John McCain or Rudolph Guiliani become the Republican nominee, the Iraq War will return to presidential politics full-force, with the Democrats placed on the defensive. Then the independent political committees will need to enter the Iraq debate with a strong counter-message representing the tens of millions of anti-war voters in November. What the counter-message will be is unknown, especially since the Democrats seem to be lessening and blurring their emphasis on Iraq and national security.

Heading into Super Tuesday, Hillary Clinton is gaining momentum and Barack Obama suddenly finds himself imperiled. The reason is that the primaries ahead are largely confined to Democratic voters, where Clinton holds the margin. Obama's edge has come from independents. He can and must win South Carolina, or face huge odds on February 5. Obama desperately needs the John Edwards voters, but Edwards shows no sign of abandoning the race, despite the fact that he is unlikely to win a single primary. The math is simple: Clinton wins if the anti-Clinton vote is split between Obama and Edwards.

Someone needs to restore Iraq to the center of the Democratic debate rather than waiting for McCain and media to exploit the surge. As I wrote nearly one year ago, the military surge in Iraq would bolster the possibilities of a McCain (and Joe Lieberman) ticket in 2008; and it has. Gen. Petraeus has succeeded in his strategic goal of "setting back the clock" in Washington and buying time for the US occupation to survive the political debates of 2008. (Editorial cartoons below: www.coxandforkum.com/archives/CARI.Obama.gif)

If Obama wants to win, he needs to sharpen his differences with Clinton immediately, going beyond style to substance, especially on Iraq. He needs to point out the differences that everyone in the political and media worlds, and therefore the voters, are missing. Under the five-year Clinton plan, while the good news is that US combat troops would be withdrawn gradually, tens of thousands of "advisers" and counter-terrorism forces would stay in Iraq to fight a counterinsurgency war like Central America in the 1970s.

That is a plan to lessen American casualties and wind down the war on television, while still authorizing a nasty low-visibility one. It is impossible to criticize the CIA's secret torture methods and turn a blind eye to what happens every day in Iraq's detention centers complete with their US trainers and funding. With the Clinton plan, American advisers and special forces are likely to be filling those detention centers through 2013. As one expert says, "Detain thousands more Iraqis as security threats, and the potential for violence inevitably declines."

Iraqi Soldier Who Killed U.S. Troops is a Hero in Iraq

Ito ang ilan sa mga halimbawa ng "global war on terrorism" na nagaganap sa araw-araw na takbo ng buhay sa Iraq at Afghanistan. Mismo ang mamamayang Amerikano (Anti-War movements) na ang nagtatakwil sa occupation ng Iraq. Hindi natuto sa karanasan ng Vietnam, baliw na, nasisiraan na ng bait ang US-Bush/corporate elite at unti-unting lumilinaw sa mamamayang Iraqi ang tunay na mukha, ang totoo, kung sino ang tunay na terorista, ang nanloloob o ang occupying forces sa kanilang bayan, ang US imperialist.
- Doy

Source: http://www.alternet.org/waroniraq/72996/
By Ali Al-Fadhily
IPS News.
Posted January 8, 2008
The story of an Iraqi soldier defending a pregnant woman against U.S. troops is front page news in Iraq.
The recent killing of two U.S. soldiers by their Iraqi colleague has raised disturbing questions about U.S. military relations with the Iraqis they work with. (Photo: side by side, US and Iraqi soldiers http://brandonblog.homestead.com/files/blog-photo-r3492263915.jpg)

On Dec. 26, an Iraqi soldier opened fire on U.S. soldiers accompanying him during a joint military patrol in the northern Iraqi city of Mosul. He killed the U.S. captain and another sergeant, and wounded three others, including an Iraqi interpreter.

Conflicting versions of the killing have arisen. Col. Hazim al-Juboory, uncle of the attacker Kaissar Saady al-Juboory, told IPS that his nephew at first watched the U.S. soldiers beat up an Iraqi woman. When he asked them to stop, they refused, so he opened fire.

"Kaissar is a professional soldier who revolted against the Americans when they dragged a woman by her hair in a brutal way," Col. Juboory said. "He is a tribal man, and an Arab with honor who would not accept such behavior. He killed his captain and sergeant knowing that he would be executed."

Others gave IPS a similar account. "I was there when the American captain and his soldiers raided a neighborhood and started shouting at women to tell them where some men they wanted were," a resident of Mosul, speaking on condition of anonymity, told IPS on phone. "The women told them they did not know, and their men did not do anything wrong, and started crying in fear."

The witness said the U.S. captain began to shout at his soldiers and the women, and his men then started to grab the women and pull them by their hair.

"The soldier we knew later to be Kaissar shouted at the Americans, 'No, no,' but the captain shouted back at the Iraqi soldier," the witness told IPS. "Then the Iraqi soldier shouted, 'Let go of the women, you sons of bitches,' and started shooting at them." The soldier, he said, then ran off.

The Association of Muslim Scholars, a Sunni organization, issued a statement saying the Iraqi soldier had shot the U.S. soldiers after he saw them beat up a pregnant woman.

"His blood rose and he asked the occupying soldiers to stop beating the woman," they said in the statement. "Their answer through the translator was: 'We will do what we want.' So he opened fire on them."

The story was first reported on al-Rafidain satellite channel. That started Iraqis from all over the country talking about "the hero" who sacrificed his life for Iraqi honor.

The U.S. and Iraqi military told a different version of the story. An Iraqi general told reporters that Kaissar carried out the attack because he had links to "Sunni Arab insurgent groups."

"Soldier Kaissar Saady worked for insurgent groups who pushed him to learn army movements and warn his comrades about them," a captain of the second Iraqi army division told IPS. "There are so many like him in the army and now within the so-called Awakening forces (militias funded by the U.S. military)."

One army officer speaking on condition of anonymity described Kaissar's act as heroic. "Those Americans learned their lesson once more." Sheikh Juma' al-Dawar, chief of the major al-Baggara tribe in Iraq, told IPS in Baghdad that "Kaissar is from the al-Juboor tribes in Gayara -- tribes with morals that Americans do not understand."

The tribal chief added, "Juboor tribes and all other tribes are proud of Kaissar and what he did by killing the American soldiers. Now he is a hero, with a name that will never be forgotten."

Many Iraqis speak in similar vein. "It is another example of Iraqi people's unity despite political conspiracies by the Americans and their tails (collaborators)," Mohammad Nassir, an independent politician in Baghdad told IPS. "Kaissar is loved by all Iraqis who pray for his safety and who are ready to donate anything for his welfare."

Col. Juboory said Kaissar who had at first accepted collaboration with the U.S. forces "found the truth too bitter to put up with." The colonel said: "I worked with the Americans because being an army officer is my job, and also because I was convinced they would help Iraqis. But 11 months was enough for me to realize that starving to death is more honorable than serving the occupiers. They were mean in every way."

Independent sources have since told IPS that Kaissar was captured by a special joint Iraqi-U.S. force, and he is now being held and tortured at the al-Ghizlany military camp in Mosul.

Despite a recent decline in the number of occupation forces being killed, 2007 was the deadliest year of the occupation for U.S. troops, with 901 killed, according to the U.S. Department of Defense.

Report reveals Vietnam War hoaxes, faked attacks

Source: http://www.abs-cbnnews.com/storypage.aspx?StoryId=104772
Agence France Presse
WASHINGTON - North Vietnamese made hoax calls to get the US military to bomb its own units during the Vietnam War, according to declassified information that also confirmed US officials faked an incident to escalate the war. (Photo:www.whatreallyhappened.com/.../TWA/ww263.jpg)

The report was released by the National Security Agency, responsible for much of the United States' codebreaking and eavesdropping work, in response to a "mandatory declassification" request, the Federation of American Scientists (FAS) said Monday.

From the first intercepted cable -- a 1945 message from Vietnamese leader Ho Chi Minh to his Russian counterpart Joseph Stalin -- to the final evacuation of US spies from Saigon, the 500-page report retold Vietnam War history from the perspective of "signals intelligence," the group said in a statement.

During the war, North Vietnamese intelligence units sometimes succeeded in penetrating US communications systems, and they could monitor American message traffic from within, according to the report "Spartans in Darkness."

On several occasions "the communists were able, by communicating on Allied radio nets, to call in Allied artillery or air strikes on American units," it said.

"That's something I have never heard before," Steven Aftergood, director of the FAS project on government secrecy, told AFP. But he said that probably the "most historically significant feature" of the declassified report was the retelling of the 1964 Gulf of Tonkin incident.

That was a reported North Vietnamese attack on American destroyers that helped lead to president Lyndon Johnson's sharp escalation of American forces in Vietnam.

The author of the report "demonstrates that not only is it not true, as (then US) secretary of defense Robert McNamara told Congress, that the evidence of an attack was 'unimpeachable,' but that to the contrary, a review of the classified signals intelligence proves that 'no attack happened that night,'" FAS said in a statement.

"What this study demonstrated is that the available intelligence shows that there was no attack. It's a dramatic reversal of the historical record," Aftergood said.

"There were previous indications of this but this is the first time we have seen the complete study," he said.

------------
Kaya tuloy, ang hirap agad paniwalaan ang kasaysayan. Babalik at babalik ule tayo sa sino at ano ang agenda ng sumusulat, ang kanyang pananaw, ang kredibilidad at biases nito sa kasaysayan? Marami talagang dapat tuwirin at pag-aralan sa mga kasaysayan. Ang isang halimbawa pa ay ang Pearl Harbor "Tora-Tora" attack ng Japaneses forces, na mukhang planted at pinabayaan ng US, upang magkaroon ng dahilan, painitin ang damdamin ng mga Amerikano, aprubahan sa US Congress ang (pacific) WAR intervention ng US govt laban sa Japanese govt. (Photo: "Pearl Harbor Attack" http://cache.eb.com/eb/image?id=71381&rendTypeId=4, 9/11 attack)

Ang kagimbal-gimbal na 9/11 attack sa New York, ang itinuturing isa sa pinakamalupit na atake raw ng mga "terorista" o ng grupong Al Qaeda-Bin Laden na pinaniniwalaang ng mga amerikano sa ngayon na isa palang malaking lokohan (hoax) sa mundo at kagagawan ng US (collateral damage). Ang 9/11 ang naging dahilan upang bigyang katwiran ang atake ng US sa Afghanistan at Iraq, mga bansang pinagtataguan daw ni Bin Laden at mayaman sa langis. Ang Weapon for Mass Destruction (WMD) na inirereklamo ng US sa Iraq, ang nag-udyok naman kung bakit inukupa ng US-Bush ang Iraq at pabagsakin si Pres Sadam Hussein.

Ang “Battle of Manila Bay” (early 19th century) sa pagitan ng US Navy at mga tropang mga Kastila na sa kahuli-hulihan ay isa lamang palang palabas na drama, sapagkat bago mangyari daw ito, nagkabentahan na pala sa Treaty of Paris sa pagitan ng Kolonyalistang Espanyol at Imperyalistang Amerikano. Sa halagang $20.0 milyon, ibinenta na pala tayo ng mga Kastila sa mga Amerikano, so walang kadahi-dahilan upang maggera pa ang dalawang mananakop.

Ang Phil-American War na kung saan itinuring mga bandido ang ating mga bayani, si Macario Sakay, Malvar, ang pagnanakaw sa Balangiga at ang genocide sa isla ng Samar ng mga pwersang Amerikano ay ilan lamang sa pagdi-distort sa kasaysayan ng rebolusyong Pilipino. (Photo: "Battle of Manila Bay " search.abaa.org/dbp2/books1368.html)

Hanggang sa kasalukuyan, nagaganap pa rin ang mga peke at palabas na mga insidente sa military. Ang sadyang pagpapasabog sa Glorieta at Batasan ay ginawa naman daw ng Abu Sayaff, ang totoo ito'y upang pagtakpan, idivert ang attention ng tao sa lumalalang pangungurakot at suhulan ng Malakanyang. Ang kidnapping kay Fr Bossi at ang pagpugot ng ulo ng 10 Marines sa Basilan upang bigyang katwiran ang digmaan laban sa MNLF, maitaas ang budget ng AFP at maipagpatuloy ang US military Aid sa Pilipinas. Ganun din ang insidente sa Lamitan, Basilan, ang pambobomba sa Davao International Airport at iba pa na pinagdudahan gawa-gawa lamang ng ilang matataas na opisyal ng militar ayon sa grupong Magdalo.

Doy Cinco / IPD
January 8, 2007

"Report reveals Vietnam War hoaxes, faked attacks"

Comment -

Joe_Taroogs said...

talagang gagawa sila ng paraan para masunod lang ang kanilang mga binabalak... at tayo naman, basta-bastang naniniwala agad :-( saklap ng katotohanan!

2010 presidentiables, pare-pareho, magkakabalahibo?

Imbis na atupagin muna ang trabaho, ang repormang hinihingi't ipinangako ng mga ito nuong 2004 at 2007 election, mas pamumulitika at makinarya ang pinapriority ng mga presidentiables. "Masyadong napaka-aga ang preperasyon ng mga nagnanais makaagaw ng poder sa Malakanyang sa 2010." Kung sa bagay, wasto lamang ito kung makakatulong sa pagpapataas ng kamulatan o voter's education ng mga kabataan at botanteng mamamayang Pilipino.

Sa kabila ng patuloy na hindi humuhupang krisis pulitikal, ang impassed, ang political uncertainty, ang abangan, matyagan, ang bantayan at hintayan ng bawat political player-brokers, ang turfing, gapangan ng bawat isa at bawat kalahok sa 2010 presidential election, patuloy na umiinit at headline sa maraming pahayagan ang 2010 at pamumulitika. Parang bukas na ang eleksyon at sumasabay sa Amerika. Hindi lang siguro natin alam na ito pala'y bahagi na ng "name recall, political visibility o awareness" ng mga political tacticians ng mga presidentiables.

Ang sabi ng mga sceptics, may iba't-ibang game plan ang Malakanyang at "hindi pa nakatitiyak o nakakasiguro kung matutuloy nga o hindi ang 2010. Sa dami ng lumulutang na espekulasyong pulitikal, may nagsasabing baka mauunahang ito ng extra-constitutional na labanan o ang "god save the queen," ang pagsasabuhay ng cha cha, ang pagpapalit ng sistema ng paggugubyerno o diklerasyon ng emergency rule o martial law. Habang ang iba ay nagsasabing "mas ipriority munang ayusin ang Comelec, ang punong abala sa election, i-overhaul at isareporma muna ang sistemang halalan at pulitika."

Totoong piesta, daming pera, kenkoyan, zarzuela't kinikilala ng mamamayan ang palagiang pagsasagawa ng election, kaya lang matapos ang walang katapusang dayaan at kaguluhan nuong 1998, 2001, 2004 at 2007 election, marami ang halos pinanghihinanaan na ng loob, demoralisado at wala ng tiwala sa buluk na sistemang ehersisyong pulitikal sa bansa.

May ilang mga grupo ang nag-iisip at naniniwalang baka may iba pang porma't arena ng pakikibakang tutungo na sa pagbabago't radikalisasyon ng ating lipunan na hindi na kailangang dumaan pa sa magastos, madaya, magulo at elitist na election. Sinasabing mas hinog na ito sa ngayon kung ikukumpara sa mga nakaraang dekada. Ang mga bagong sumisibol o emerging movement na ito na ang tingin ay "mukhang hindi na garantiya ang election upang ang isang bansa ay malagay sa demokrasya, kapanatagan at istabilidad."

Iba pang usapin kung ang mga presidentiables na ito'y mga PROXY lamang ng malalaking negosyo sa bansa. Iba pang anggulo kung sino ang mga financier o nagpopondong corporate elite, mga nasa kapangyarihang may kontrol ng kabangyaman ng bansa at mga dayuhang gustong pangalagaan ang kani-kanilang interest.

Lingid sa atin ang talamak at pusakal na mga political clan o dinastiya na nakakalat sa bansa, ang makapangyarihang mga political brokers; ang pangalang Danding C, Lucio Tan, ibang mga Taipans, malalaking Network sa media at ang malungkot, mga dayuhang mamumuhunan, ang China, US, ang Western Power at mga LORDs (gambling, drug, prostitution at feudal) na walang dudang makiki-alam at tataya sa 2010 election.
Ganito ang nangyayari noon at ganito pa rin ang malungkot na nangyayari sa kasalukuyan at sa hinaharap, sa 2010. Kung kaya't ang isang malaking katanungan, "totoo ba at mas naniniwala pa ba tayo na ang mamamayan at botanteng Pilipino ang siyang tunay na nagpapasya, may boses at nagdedesisyon sa mga election o sadya talagang isa lamang moro-moro ang election sa Pilipinas?" (Photo: Danding Cojuanco/ www.bulatlat.com; Lucio Tan/www.forbes.com)

Ultimo sa US presidential election, ang malalaking negosyo, lalo na ang military industrial complex ang palagiang mga nasa likod ng mga kandidato, partidong Democratic man ito o Republican. Maraming mga bansa sa mundo ngayon, mula sa mga bansang dating sakop ng Soviet Republic ay nagkakagulo dahil sa election, dahil sa katiwalian, credibility o poll rigging ng mga election. Nandiyan ang Pakistan, at Kenya sa Africa na patuloy na nagkakagulo dahil sa election. Ang kontinenteng Latin Amerika at Asia, ang bansang Thailand, Cambodia, Indonesia at Malaysia ay ilang lamang mga halimbawa na imbis malagay sa normalcy ay nauuwi sa kaguluhan at civil war. Lumalabas na imbis unification o pagakakaisa, nagsisilbing devisive ang election. Something wrong sa sistema at layunin ng election.

Bagamat mas gusto natin ang BALOTA, ang matahimik na landas ng pagbabago ng pampulitikang liderato sa bansa, kung ikukumpara sa armadong pakikibaka, insureksyon, rebelyon at kudeta, itinutulak ang sambayanang Pilipino na questyunin na ang paraan, ang kondukta at kabuuang sistema ng electoral politics, kung ito ba'y talagang arena ng pagbabago o direksyong magpapanatili lamang ng status quo. Sapagkat ang mas lumilitaw, hindi na sapat ang paghahanap ng panibagong pagpapalit ng leader bagkus napakahalaga na rin na isentro na't pagsikapang magkaroon ng pagbabago ng sistema, ng sistemang pulitika at moda ng sinusunod na ekonomyang pangkaunlarang patakaran sa bansa.

Ayon sa mga analysis ng UNDP at Nobel peace laureate winner na si Muhammad Yunus, “ang buluk na sistema ang pabrika ng karalitaan at kahirapang dinaranas ng bansa sa loob ng ilang dekada." Meaning, kahit sino pang matino't henyong pulitiko ang ilukluk sa Malakanyang, kung walang pagbabago, kung walang repormang aatupagin sa loob ng dalawang taon bago mag 2010, magpapatuloy ang katiwalian at kawalang pag-asa ng bansa. Sapagkat, ilang presidente na ang bumalagbag sa bansa, may populist o maka-masa, may corporate, PHD at sobrang talino, may dating generals, may dating may bahay na sobrang relihiyoso, may topnotcher sa bar at magaling na abugado at marami pang iba. Subalit, anong nangayri sa bansa natin, napag-iwanan tayo sa Asia.

Ang isang malaking hamon at tanong ng marami, totoo ba na ang mga magpapanlaban sa 2010 presidentiables ay pare-pareho, same bananas o magkakabalahibo? Bagamat pinipilit nating unawaing mga seryoso ang mga presidentiables at baka kung saka-sakali, may lilitaw na Andres Bonifacio, Tandang Sora, Jose Rizal at Mabini sa hanay kanila.

Una, silipin natin ang mga pananaw at track records ng mga pulitikong ito: nasaan sil nuong ibinenta ang Transco at lumaganap ang isyu mga IPPs, ang kontrobersyal na mga independent power producers? Ano ang paninindigan ng mga ito sa patakarang privatization / deregulation na nagpalugmuk pang lalo sa kuryente at tubig na binabayaran ng mga Pilipino? Ang isyu ng agapay sa magsasaka, sa mga farmers at manggagawa't empleyado, ang isyu ng Debt moratorium at ang patakarang “automatic appropriation.” Ang isyu ng patuloy na pagtaas ng gasolina't bilihin, ang naging paninindigan at pagkilos nito sa isyu ng Human Rights, ang ilang daang political killings na sumambulat hindi lamang sa bansa maging sa buong mundo, ang US intervention sa Mindanao at Iraq, pag-aabolish ng pork barrel at iba pa.

Pangalawa, dahil wala namang tunay na pampulitikang partido sa bansa, sapagkat ang laganap sa ngayon ay "politics of convenience at hindi politics of conviction o isang matibay na pundasyong ideolohiya, pilosopiya't pananaw na pinanghahawakan ng partido." Itinuturing ng marami na walang diperensya o walang pagkakaiba ang administrasyon at oposisyon, pawang mga pulitiko at pare-pareho. Walang malinaw na platapormang magpapatibay sa demokrasya't pagpapalakas ng democratic institution ng bansa. Sa praktika, mas panay motherhood statements at propaganda lamang.

Dahil sa ganitong trahedyang sitwasyon, masasabi nating tunggalian lang ito ng iba't-ibang paksyon pulitikal, malalaking pamilya sa bansa. Ang kasunod na tanong, may pagkakaiba ba ang Lakas, Kampi, NPC, Liberal at Nacionalista Party? Ang mas nakikitang diperensya ng mga pulitiko't partidong ito ay; “habang ang isa ay nakaluklok at nasa kapangyarihan, nasa labas sa kulambo ng Malakanayang ang isang bahagi.”

Pangatlo, imbis na mas patampukin ang ang mga programa at mga isyu, nakakalungkot sabihing mas personality at power oriented ang litaw sa mga presidentiables. Halos lahat ay umaasa sa padri-padrinong anyo ng oraganisasyon at relationship (Clan at patron client), imbis na mas itayo ang mas malalawak, alternatibo at mga bagong oraganisasyong panteritoryo't kilusang magtatakwil ng makalumang rela-relasyon at interest, pekeng partido pulitikal at makinarya ang binubuhay at ino-organisa.

Maaga man o hindi ang paghahanda sa 2010 presidentiables, maliban sa pagbabago ng sistemang pulitikal na inaasam-asam ng mamamayang Pilipino, isang "aktibistang presidenteng may buto sa gulugod" ang kailangan ng bansa sa ngayon.

Related story: "2010 Presidentiable contenders, atat na !" http://doycinco.blogspot.com/2007/11/2010-presidentiable-contenders-atat-na.html

Doy Cinco / IPD
January 8, 2008

IN MEMORIAM

From: Gico Dayanghirang kogiks@yahoo.com
Monday, December 24, 2007 5:01:35 AM
Subject: Justice at 3:00 a.m by Fr. James Reuter

Phillip Andrew A. Pestaño graduated from the Ateneo de Manila High School in 1989, entered the Philippine Military Academy, and became an Ensign in the Philippine Navy in 1993. He was assigned as cargo master, on a Navy ship. (Photo source: www.phillippestano.com/wp-content/02.jpg)

He discovered that the cargo being loaded onto his vessel included logs that were cut down illegally, were carried to the ship illegally, and were destined to be sold, illegally. . . .. Then there were 50 sacks of flour, which were not flour, but shabu - worth billions. Literally, billions . . . . . And there were military weapons which were destined for sale to the Abu Sayyaf.

He felt that he could not approve this cargo. Superior officers came to him and said: "Please! Be reasonable! This is big business. It involves many important people. Approve this cargo." But Phillip could not, in conscience, sign approval.

Then his parents received two phone calls, saying: "Get your son off that ship! He is going to be killed!" When Phillip was given leave at home, his family begged him not to go back. Their efforts at persuasion continued until his last night at home, when Phillip was already in bed.

His father came to him and said: "Please, son, resign your commission. Give up your military career. Don't go back. We want you alive. If you go back to that ship, it will be the end of you!" But Phillip said to his father: "Kawawa ang bayan!" And he went back to the ship.

The scheduled trip was very brief - from Cavite to Roxas Boulevard - it usually took only 45 minutes. But on September 27, 1995 , it took one hour and a half. When the ship arrived at Roxas Boulevard, Ensign Pestaño was dead.

The body was in his stateroom, with a pistol, and a letter saying that he was committing suicide. The family realized at once that the letter was forged. They tried desperately for justice, carrying the case right up to the Senate.

The Senatorial Investigation Committee examined all the evidence, carefully. Then they issued an official statement, saying among other things: Ensign Phillip Pestaño did not commit suicide. He was murdered. He was shot through the head, somewhere outside of his stateroom, and the body was carried to his room and placed in the bed. The crime was committed by more than one person. In spite of these findings, by the Senate, the family could not get justice. The case is still recorded, by the Navy, as suicide. For 12 years they have been knocking at the doors of those in power, to no avail.

Now they realize that they should knock on the door of Him who said: "Knock, and it shall be opened to you. Ask and you shall receive. Seek, and you shall find."

So they are asking all of the friends of Phillip from the Ateneo, from the PMA, friends of the family - including the girl he was engaged to marry - to say this prayer:
Lord, we know that Phillip is safe with you, and will be safe forever, because he gave up his life, as You gave up Your life - for justice. If it is Your will, please let the truth be known of his heroic courage and strength and love of country. Let justice be rendered here on earth. But if it is not Your will that justice be rendered here, give each of us the grace to live and die as he did - following in Your footsteps.

And at the last judgment, Lord, when all that is hidden will be known, let Phillip be seen as he really is - a brave young man who gave his life for honesty, truth, and justice.

Phillip Pestaño died at the age of 24. He was scheduled to be married in January of 1996, four months after he was murdered.

He was a martyr...A martyr is one who dies for the faith or for a Christian virtue. Phillip died for a Christian virtue - justice. It is not likely that he will ever be canonized,but he takes his place among the Unknown Saints.

Some military men are killed in battle. They are given a hero's burial. But Phillip died for a much deeper cause - he was trying to preserve the integrity of our Armed Forces. He died out of loyalty to the Philippines, in an effort to keep the oath that he made when he graduated from the Military Academy.

Graft and corruption are the curse of this nation. But when they take root in the heart of our Armed Forces, they threaten our existence as an independent, democratic country.

The family of Phillip Pestaño is doing the right thing. They are turning to God. They are praying that justice will be administered here, in our country, in our day. But if this is not God's will, then let us at least try to preserve the ideal of integrity in every mind and heart and soul.

PLEASE FWD TO EVERY FREEDOM LOVING PINOY IN YOUR LIST!


ENS. Philli p Andrew A. Pestaño did not commit SUICIDE

Introduction

On September 27, 1995 , BRP BACOLOD CITY , or LC550, a Philippine Navy ship, was on it’s way from Sangley, Cavite to the Philippines Navy Headquarters ( HPN) at Roxas Boulevard , Manila.

With a ship complement of 8 Officers and 42 Enlisted men, LC550 was considered to be the Flag Ship of the Philippine Navy. As the ship was about to dock at the HPN Pier at around 8:10 A.M., one of the ship’s key officers, ENS PHILLIP A PESTANO, PN, their Deck and Cargo Officer, was not at his designated station.

His fellow officer, Ens Joselito Colico ( Mess Officer) was tasked by the ship’s EX-O Lt Ruben Roque, to call on Ens Pestano. There was no answer. With the use of a master key, Ens Colico opened the door of the cabin. There, he found Ens Pestano, lying motionless, with his body perpendicular to the bed, both his feet on the ground, and both arms outstretched. 24 inches away from his body, located between his two feet was a .45 caliber gun. On the table was a torn lined paper, previously folded, and what appeared to be suicide note.

At 9:43 A.M., police investigators from the WPD, led by SPO Dennis Javier, arrived at the scene to conduct its investigation. They reported a case of suicide.

This website invites you to get to know Phillip and his tragic fate. It will walk you through the crime scene, how the different agencies of the Philippine government rendered their findings and reported the case as suicide; how local and international experts concluded that it was in fact, murder.

It will show you how, in 1997, the Philippine Senate deliberated, and thru the pro bono legal representation of then Ex Senator, Senator Aquilino Pimentel (re-elected anew in 2002 ), concluded that it was indeed murder.

It directed the Philippine Department of Justice (DOJ) to conduct a deeper investigation on Ens Pestano’s murder case.And finally, it will show you that the Office of the Ombudsman, thru the Philippine Department of Justice (DOJ), despite conclusive findings that Ens Phillip Pestano’s death was a murder case, resolved it closed and terminated in 2000, asserting that “the conduct of further investigation in order to find out the identity of the perpetrator and his accomplices, if any, will only be a waste of time considering that the physical evidence has already been tampered with not to mention the lapse of time.”

To date, one can find in the annals and official records of the Philippine Navy, that one Ens. Phillip Andrew A. Pestano, SN 0-11193, committed suicide on September 27,1995. We know it was not a suicide. You know it was not a suicide.
We invite you to look at the facts of the case. Revisit the crime scene. Recount the events.
Then, let us speak up, and break the culture of silence.

-----------------------
Kung 'di mareresolba ang usaping ito, ang matagal ng persepsyong may sabwatan sa pagitan ng tinatawag na mga "kaaway at terorista (ASG, JI) at AFP ay lalong kaklaro" at kung ang counter insurgency ng militar ay nakaatang, nakasalalay, naka-balangkas sa "pagkakaperahan, katiwalian at raketan," hindi mareresolba ang problema sa Mindanao.

Lumalabas na moro-moro lamang ang lahat, ginagamit lamang na instrumento ang ASG at JI, bilang gatasan at pinagkakitaan ng ilang matataas na opisyal sa loob ng military. Marami ang nananalig na maisisiwalat din ang grupo ng mga sindikatong ito at lilitaw ang mga tunay na mga bayani sa kasundaluhan.
- doy cinco

Isang daang kwitis para sa 2008 (isang TULA)

ni Doy Cinco
Enero 1, 2008

Mahigit dalawang dekadang gawi ang salubungin ng isangdaang kwitis ang bagong taong parating. Sa kabila ng matinding kampanya ng mga kinaukulan, radio, TV, dyaryo at pati simbahan.
Mga tao, sadyang 'di alintana ang nasabing pananakot at panawagan.
Inihanda ang buong ahensya, pasilidad at mga hospital. Pati ang magbabasura ay tila nakakasa sa anumang gabundok na basurang aantabayanan.
Pagkagising sa umaga'y bakas ang kalat sa buong kapaligiran, zero casualty ng lokal na gubyerno ay sadyang mahirap maisakatuparan.

Ilang daang taong tradisyon pinangunahan ng ating mga ninuno, minana pa sa mga dayuhan. Ang talamak ang paniwalang pagbulabog raw ito sa masasamang ispirito't kababalaghan.
Daan libong milyong piso ang kinita sa negosyo ng paputok, kasama ang kikilan ng kapulisan.
Sa tingin ng iba'y usapin lang ito ng may “pera at walang pera, ang magsaya at magmumukmuk, ang magyabang at tumamimi, ang galante at kuripot, ang mapapel na dapat kilalanin.”

Isang daang kwitis para sa 2008 ang pinakawalan para sa isang daang pulitikong kawatan sa Kamara, lokal na gubyerno at Malakanyang.
Nauwi sa bulsa ang isang daang bilyong pisong Pork barrel, kawalan para sa kabang yaman.
Ang kapal ng mukhang sabihing “sila raw ay hinalal ng bayan at mga
kinatawan,” ngunit ang katotohana'y “isang daang bilyong pisong political machineries dagdag-bawas-operador sa Comelec, private armies, vote buying, political clan at Kasal Binyag Libing, “ ang tunay na dahilan.
Sila ang nangulimbat ng mahigit isang daang bilyong piso. Katumbas ng isang-daang Mega Projects na dapat naisakatuparan, isang milyong patrabaho para sa ating kapus palad na kababayan.

Mga ahensyang inutil at hindi gumagalaw, mga teacher, empleyado ay tahasang pinabayaan, mga bilihin, langis, tubig at kuryente ay nagtaasan.
Isang daang libong mga bata sa lansangan, sa murang idad ikinakalakal at pinagsasamantalahan, kapiling ang isangdaan taong grasang natutulog sa lansangan.
Isangdaang libong krimeng taun-taon ang hindi nasusulusyunan, weteng, smuggling, illegal logging at prostitusyon ay napapakinabangan.

Isandaang mga journalist, isangdaang aktibista ang naidagdag sa
extra-judicial killings na walang mga katugunan. Patuloy ang digmaan at kaguluhaan, usaping pangkapayapaan parehong nagdududahan.
Daan bilyong dolyar ang ipinasok ng ating mga kababayanan sa
ibayong dagat namamasukan, nasa balag ng alanganin, biktima ng rasismong kalakaran.
Nagpapatuloy ang alsa balutan at migration ng ating mga kababayan, dahil sa kawalang oportunidad, empleyo at magandang kapalaran.
Resulta'y daan-daang libong pamilya ang nagkawatak-watak at
nagkahiwalayan.

Isang daang bilyong pisong puhunan ipinasok ng mga Intsik, Hapon at
Amerikano, kickback at komisyon para sa isangdaang pulitiko't kasabwat ang palasyo.
Tatangkaing baguhin ang sistema ng paggugubyerno, mula presidential tungong parliamentaryo, maganda sana kung sila mismo ang maglalaho.
Iaakma raw sa hamon ng panahon, globalisasyon at extension ng term
limits ang tunay na pakay ng pulitiko't elitismo.

Kasabay ang maagang paghahanda ng mga presidentiables para sa 2010, pamumulitika, pondo, makinarya at partido,patuloy na pinag-iibayo.
Reporma sa pulitika at halalan, tiyakang mabubulilyaso.
Dilubyo ng political clan, dinastiya at padri-padrino, may isang daang taong sila-sila na lamang ang naiu-upo sa pwesto.
2010 presidential election, tulad sa Pakistan, demokrasya ay tiyakang masasalaula at makakalaboso.

Isang daang libong sasakyan ang natatrapik sa lansangan. Kulang sa daan, sasakyan nadaragdagan, mistulang parking lot ang Kamaynilaan. Isang daang milyong piso ang katumbas na nasasayang, isang daang toneladang gasolina't krudo ang naiwawasiwas bilang polusyon sa kapaligiran.
Isang daang libong iskwater, sa ilalim ng tulay at vendor ang sa pilitang buburahin sa larawan. Bayani Fernando at ang Malakanyang ang tunay na salarin at may kagagawan.
Ang ipinangangalandakang MRT 5 at 7, ang extension ng MRT 3, LRT 1 ay hinihintay ng taongbayan.
Nasaan ang daang libong yunit na medium rise building na murang pabahay para sa mamamayan at suportang agapay para sa kanayunan.
Pilipinas, sa Asia ay tuluyan ng napag-iiwanan

Isang daang bilyong pisong ipinambabayad lamang sa interest, ng imoral na trilyong pisong utang panlabas na hindi pinakinabangan.
Pati ang palitang piso sa dolyar sa general appropriation ay
pinagkakakitaan.
Imoral na Automatic appropriation ni Marcos, ang karumal-dumal na krimeng pinaiiral hanggang sa kasalukuyan.
Isang daang patak ng laway na “umuunlad raw ang ekonomya ng bayan.”
Dahil daw sa stock market, paglakas ng Piso, husay ng pananalapi
at dayuhang puhunan.

Isang daang propaganda at kasinungalingan, destabilization ng Abu Sayaff, JI, Magdalo, CPP-NPA, oposisyon at kritiko'y ang tunay raw na kalaban at may kagagawan.
Sa loob daw ng dalawang taon, sa isang "state of emergency" mawawala sa mapa raw ang insureksyon at aklasan.
Isang lame duck, sitting duck ay pawang wala raw katotohanan, under control daw ni Ate Glo ang kalakaran.
Kung 'di raw magbitiw, pwersahang aalisin, ng kanyang mga alipores sa Malakanyang magsisirkuhan.
Withdrawal of support ng isang daang opisyal ng militar kasama ang isang daang libong mga leader ng civil society, simbahan at kilusang mamamayan.
Magkatotoo kaya, isangdaang kwitis para sa bago at aktibistang pamahalaan.

Who Killed Benazir Bhutto?

Hindi gaanong nagkakalayo ang sitwasyon ng Pilipinas sa Pakistan. Parehong nagpapagamit, nagpapatuta at tumatalima sa panawagang "Global war on terrorism" ng US-Bush si President Musharraf at si Ate Glo. Parehong sakim sa kapangyarihan, parehong undemocratic at may anti-mamamayang patakaran.
(Source ng Larawan: ang asasinasyon at ang pagsabog ng suicide bombing, CBS news / sa baba; Pres Musharraf )
Si Bhuto na isa sa llamadong kandidato sa nalalapit na parliamentary election sa Enero 8 ay dati ng nanungkulan bilang prime minister noong 1988 at 1996, napababa sa pwesto sa salang pangungurakot, nanalagi sa Dubai bilang exile at bumalik sa Pakistan noong nakaraang Oktubre upang hamunin ang kasalukuyang nanunungkulang heneral, military back at unpopular na presidenteng si Musharraf.

Sa nangyaring asasinasyon kay Benazir Bhutoo, walang ibang sisisihin ang mamamayang Pakistani kundi ang diktador na si Pres. Musharap. Tulad ni Ninoy Aquino noong 1983, malamang na mas lalong lumubha sa extremistang lagay at mauwi sa isang "FAILED STATE" ang bansang Pakistan.
- Doy Cinco

Who Killed Benazir Bhutto?
By Murtaza Shibli
Benzir's death should not come as a surprise at all. For the past three decades, Pakistan has been turned into a "Jihad factory' under the guidance of the US and other Western powers. After 9/11 when Pakistan launched a war on its own people in the name of "War on terror', it was not uncanny to predict that the Jihadis who were nourished previously will turn against their old allies -- the politicians and the military and the innocent people of Pakistan will get caught and entangled as a collateral. (Larawan sa itaas: Benazir Bhutto, source: www.solarnavigator.net/geography/pakistan.htm)
The complete piece is at: http://www.countercurrents.org/shibli281207.htm
Murtaza Shibli is the editor of Kashmir Affairs, London [http://www.kashmiraffairs.org/]

Globalization and National Language

by Mario I. Miclat
[From: Miclat, Beyond the Great Wall: A Family Journal, Manila: Anvil Publishing, Inc. 2006, pp. 212-223]

IN THE ERA OF GLOBALIZATION, is there a need for a national language? Does embracing an international language as its own make a nation more globally competitive? If language is the repository of knowledge and culture, what disadvantages do we want to redress and what benefits do we want to achieve, in trying to embrace one language over another?

I need not mention here how UNESCO has proven in many studies that the best way to impart basic knowledge to children is by means of their native tongue.

I shall not point out here what I already have before, that international mathematics and science surveys show that perhaps with the exception of Singapore, the countries which topped the list (including South Korea, Japan, Flanders Belgium, Czech Republic, Slovakia, Switzerland, the Netherlands, Slovenia, Bulgaria and Austria) use their national languages as medium of instruction (while Englisg-speaking Canada, New Zealand, England and the United States ranked only 18th, 24th, 25th and 28tj respectively in the Third IMSS). I do not want to over-emphasize the fact while our present bilingual education policy requires using English in science and mathematics, our students are ranked lowest side by side with Colombia and South Africa.

The complete piece is at: http://www.sawikaan.net/globalization.html


Ang Kapangyarihan ng Wika, Ang Wika ng Kapangyarihan
ni Conrado de Quiros

Walang duda na kailangan natin ng Ingles. Walang duda na mahalaga ang Ingles. Subalit, dito man ay marami nang mga maling akala tungkol sa kahalagahan ng Ingles. Isa sa mga maling akalang ito ay ang paniniwalang ang Ingles ay ang susi sa kaunlarang pang-ekonomiya. Ito ang paboritong argumento ng mga nagtataguyod ng Philippines 2000.

Pinabubulaanan ito ng Thailand (lalo na sa Japan at China). Mahirap kumilos sa Bangkok hindi lamang dahil sa ang sulat dito ay sulat-bulate, ayon nga sa isang kaibigan, kundi dahil iilan lamang ang marunong mag-Ingles. Iba pa kung paano nila bigkasin ang Ingles, na talaga namang papawisan ka ng dugo bago mo maintindihan. Kahit na hotel clerks ay hindi makapag-Ingles ng diretso. Ang pinakamadaling paraan para makapagtalastasan sa taxi driver at tindero ay sign language.

Pero gayumpaman, ang Thailand ay isang tigre, samantalang tayo, na ipinangangalandakan ang ating Ingles, ay isang basang-sisiw lamang. Ayon kay Peter Limqueco, isang kaibigan na nag-eedit ng isang diyaryo sa Bangkok. Pumapangalawa lamang ang Thailand sa Japan sa computer technology sa Southeast at South Asia. Makikita ang ebidensiya ng kaunlaran sa Bangkok—sa mga gusali, sa mga skyway, sa mga pagawaan. Ang kaunlaran dito, ayon kay Peter, ay hindi sinusukat sa taon kundi sa buwan. Mawala ka lang ng ilang buwan at nagbago na ang itsura ng lugar.

Bale ba, bagama’t hindi marunong mag-Ingles ang mga Thai ay higit na malaki ang kanilang turismo kaysa atin. Ihambing mo ang turismo nila at turismo natin at parang pinaghahambing mo ang daga at elepante. Ang bilang ng mga turistang pumapasok sa atin sa isang taon ay ang bilang ng turistang pumapasok sa Thailand sa isang buwan. Malinaw na ang mga tao ay bumibisita sa ibang bansa hindi dahil sa kaalaman ng mga mamamayan doon ng Ingles.

Subalit hindi pa ito ang problema sa Ingles. Sapagkat gaya ng nasabi ko kanina, hindi lamang isang paraan ng komunikasyon ang wika. Lalong-lalo na ang Ingles. Lalong-lalo na sa bansang ito. Ang Ingles ay hindi lamang isang paraan para makapag-usap; ito ay isa ring paraan para makapaghari. Hindi lamang ito isang susi sa impormasyon; isang susi ito sa kapangyarihan. Ang Ingles ay kapangyarihan sa isang paraan na higit pa sa karaniwang kahulugan na kapag matatas kang magsalita ay may kapangyarihan ka sa kaligiran mo. Kapangyarihan ang Ingles sa isang payak o literal na paraan. Marunong kang mag-Ingles, makararating ka sa itaas. Hindi ka marunong mag-Ingles, mauuwi ka sa pagiging kargador.

Sa bansang ito, hindi lamang salita ang Ingles kundi orasyon, na pinanghahawakan ng isang kaparian. Ano man ang sabihin mo, matino man o hindi, kapag sinabi mo sa Ingles ay nagkakaroon ng bigat, o halaga. Ang “marunong mag-Ingles” ay hindi lamang palatandaan ng kagalingan sa lengguwahe. Palatandaan ito ng kaalaman, ng pagkakaroon ng “class,” ng pagkakaiba sa karaniwang mamamayan. Kapag sinabi mo ang isang bagay sa Ingles ay tila pinag-isipan mo ito ng malalim.

Ang buod ng ARTIKULO: http://www.sawikaan.net/wika_ng_kapangyarihan.html


Politika ng Wika, Wika ng Politika
Ni Randolf S. David

Kailanma’y hindi naging neutral o inosenteng larangan ang wika. Ang komunikasyon, ayon sa mga pilosopo ng Frankfurt School, ay isang larangan ng dominasyon. Ang wika ay nagsisilbing instrumento ng pagkontrol sa kamay ng mga makapangyarihan, at instrumento naman ng pakikibagay o pag-iwas at pagtutol sa parte ng mga biktima ng kapangyarihan.
Hindi nakapagtataka, kung ganoon, na pagkatapos na pagkatapos ng tagisang militar, ang laging kasunod ay ang tagisan ng mga wika. Katunayan, ang mas mahabang proseso ng pagpapaamo ay nagaganap sa larangan ng wika. Masdan, halimbawa, kung paano ginamit ng mga Kastila ang ating mga katutubong wika bilang sisidlan ng kanilang mga pinakaunang isinaling mensahe.

Ang Buod: http://www.sawikaan.net/politika_ng_wika.html


Filipino ang Wika ng Edukasyon at ng Kaunlaran ng Filipinas
ni Virgilio S. Almario

Nais ibalik ng mga politikong maka-Ingles sa pangunguna ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ang sistema ng edukasyong itinatag ng mga Amerikano at gumagamit lamang ng Ingles bilang wikang panturo. Una, kailangan diumano ang Ingles para higit na matuto ang mga mag-aaral. Ikalawa, kailangan diumano ang Ingles para sa pambansang kaunlaran. (Larawan: Speaking in tongues–Pilipino-style
ruphus.com/.../08/12/philippine-languages-month/)

Sa ganitong paraan, binalewala ng pangkating Macapagal-Arroyo ang katotohanan na mas mabilis matuto ang sinumang mag-aaral kung sariling wika ang gamit sa pagtuturo at pag-aaral. Nais din nilang balewalain ang mahigit kalahating siglo nang pagsisikap para palaganapin ang Filipino at payabungin ito upang maging wikang panturo sa lahat ng antas at disiplinang pang-edukasyon.

Iwinawaksi din ng pangkating Macapagal-Arroyo ang katotohanan na ang paghusay sa Ingles ay walang tahas na kaugnayan sa pambansang kaunlaran. Maliban kung ang totoong estratehiyang pangkabuhayan ng administrasyon ay ipadala ang lahat ng edukadong Filipino bilang OCW o maging empleado sa call centers. Ang pagpapa-alipin ba sa mga banyaga ang ating adhikang pambansang kaunlaran? Ang export ba ng mga manggagawa’t edukado ang tanging lahok natin sa globalisasyon?

Para totoong umunlad ang Filipinas, kailangang gamitin ang lakas ng mamamayan tungo sa matalinong paggamit ng likas na kayamanan, pagpapaunlad ng negosyo, at pagbuhay ng mga industriya. Kaya kailangang mabilisang matuto ang mga mamamayan ng mga kailangang kaalaman at kasanayan para sa naturang mga gawaing pangkabuhayan. At magaganap ito kahit hindi Ingles ang wikang panturo. Ang totoo, higit na mabilis na magkatotoo ito kung Filipino ang wikang panturo.

Filipino, hindi Ingles, ang tunay na epektibong wika ng edukasyon!
Filipino, hindi Ingles, ang tunay na wika ng pambansang kaunlaran!


WIKANG GLOBALISADO o "WIKANG BUSABOS?"
Doy Cinco
August, 2006
KONGRESO, hindi lang TRAPO, Anti-Pilipino pa!
Bukud sa TRAPO, nakakatawang mga baboy, may lagnat sa utak at anti-Pilipino pa ang Kongreso. Ayon kay Tong Eduardo Gullas at ang bagong itinalagang Kalihim ng Dep Ed na si Jeslie Lapuz, “napakalaki na raw ang inihina o lubusang “nag-erode na raw ang competitiveness ng ating bansa in terms of human resources, 'di lang sa Pilipinas maging sa bumibilis na takbo ng globalization.”

Ang napakababaw na katwirang "ang pangunahing dahilan daw kung bakit bumagsak ang mayorya ng ating mag-aaral sa Math at Science ay dahil daw sa POOR ENGLISH,” may “kulang sa pag-intindi't pagsasalita ng English?” Kaya't kamakailan lamang, muli na namang itinutulak na maipasa sa Kongreso na “gawing medium of instruction sa lahat ng school level ang wikang English upang mai-upgrade daw ang kalidad ng ating edukasyon at gawin daw itong MARKET DRIVEN.”

Ayon kay Sen Pimentel, "isang malaking paglabag at kalapastangan sa ating Constitution ang nasabing panukala." Bakit, ginamit ba ng mga pulitiko ang English nuong panahon ng KAMPANYANG eleksyon, nung sila'y nasa entablado't nang-uuto, nagbabahay-bahay, namimili ng boto, nasa beerhouse kausap ang GRO at mga operador sa Comelec?

Paano mauunawaan ng ating mag-aaral ang Math at Science subject kung ang ginagamit na medium o lengguahe sa instruksyon (resource at reference materials) ay pawang English? Bakit, ang medium of instruction ba na ginagamit sa pagtuturo ng science at math sa Japan, Rusya, China, Germany, France, Italy, Thailand, India, Czecoslovakia at sa Scandinavian countries ay ENGLISH?

Kung ganito kakitid, kaBAOG, kagagong mag-isip ang mga kinatawan sa Kongreso, maaaring iugnay ang panukalang English na isang elitist, pagtatraydor, isang karumal-dumal na krimen, anti-Pilipino at anti-demokrasya. "Kung gusto mong maging Kongresman, isang TRAPONG pulitiko, technocrats at mataas na opisyal sa Malakanyang, kailangang English ang gamit mo, kung gusto mo ng mas may mataas na pinag-aralan at modernong pamumuhay, wikang English ang dapat na gamit mo."

Sa simpleng paghahalintulad, ginamit ang English bilang pang-cover sa pangungulimbat at pandarambong. Yung mga termino o salitang "commission, under the table, standard operational procedure (SOP), cash gift, token, sovereign guarantee" at “substantial compliance” ay walang iba kundi suhol, lagay at pangungukurakot.

Ginagamit ang English sa paglalakwatsa sa abrod o JUNKET. Ginamit ang English sa panloloko, sa land grabbing, malakihang pagnanakaw at panunuhol, tulad ng ZTE broadband, Cyber Education, PIATCO, Northrail, Mega Pacific scandals at iba pa. Ginamit ang English upang sang-ayunan ang mga batas at tratadong kontra Pilipino. Ginamit ang English upang supilin ang kilusang demokratiko, makabayan at MAPAGPALAYA. Ginamit ang English, upang baluktutin ang hustisya't paburan ang mga malalaki’t mga dambuhala.

Kung ang wikang English ang mag-aahon sa karalitaan at mataas na antas ng ating pamumuhay (tulad ng Nipongo, Korean, Mandarin, Bahasa, Scandinvian, Russian at iba pang mauunlad na sibilisasyon, identity at kultura), kung ang English ang magpapawi ng katiwalian at pangungurakot, kung ang English ang magpapalago ng industriya’t teknolohiya at empleyo, kung ang English ang papawi sa pagiging busabos ng Pinoy sa mata ng mundo, kung ang english ang bubura sa paninging mga UTUSAN, chimay at prostitute (domestic helper at caregivers) ang mga Pinay sa mata ng mundo, kung ang English ang magbibigay daan sa katatagang pulitikal at STRONG REPUBLIC, kung ang english ang magdadala ng maraming gintong medalya sa tuwing may palaro sa Olympic at kung ang English ang siyang daan sa pagkakaisa at kapanatagang pampulitika, baka siguro NUMERO UNO NA TAYO SA LAHAT NG BAGAY SA MUNDO!
SOURCE: http://doycinco.blogspot.com/2006/04/wikang-globalisado-o-wikang-busabos.html

Recycle the super Rich and TRAPOs!

Source: http://www.kersplebedeb.com/images/tshirt/tgallery.html
Social ecologist and anarchist groups have made various versions of this tract, and I'm not exactly sure where it originates. Some of the artwork in the following version comes from the ArtToday clipart gallery, the rest I designed. This design is available on dark green, light blue or white shirts.
Click here to go to the t-shirt gallery, or here to go straight to the online store.

Editorial Cartoon: http://www.manilatimes.net/national/2007/dec/25/yehey/opinion/mainopi.html

The Commercialization of Christmas: What Would Jesus Buy?

By Emily Wilson
AlterNet.
November 23, 2007

A camera crew followed the Reverend Billy across the country as he preached against our shopping-hungry culture. His message is just in time for the holiday frenzy.

Bill Talen, known as Reverend Billy, doesn't mind making a fool of himself. He is happy to throw himself on the floor in a fit of religious ecstasy, perform cash register exorcisms or go caroling with the 35 members of the Church of Stop Shopping Gospel Choir, singing such favorites as "Fill the malls with wealthy people," to the tune of "Deck the Halls." He does all this and much, much more in the new documentary about him and his Church of Stop Shopping, What Would Jesus Buy?

The complete piece is at: http://www.alternet.org/mediaculture/68485/

TIPPING POINTS

" Military rebels may still try again," says AFP
Sa isang pahayag ni Gen Esperon ng AFP, dalawang Linggo matapos ang Manila Pen stand-off, hayagang inamin nitong may imminent threat pa rin sa seguridad ang Malakanyang sa darating na taon, meaning sa unang quarto o sa ikalawang quarto ng taong 2008.

Walang dudang nakapatungkol ang nasabing banta sa hanay ng mga rebeldeng sundalo at hindi sa grupo ng CPP-NPA. Sa magkakasunod na pahayag ni Ate Glo't ni Gen Esperon sa nalalapit na ika-72 anibersaryo ng AFP, inaming "parehong mapanganib na kaaway, destabilizer, terorista at pangunahing banta sa seguridad ng Malakanyang ang mga rebeldeng sundalo at komunismo." Tulad ng inaasahan, pinasalamatan ni Ate Glo ang AFP bilang "sandigan, ugat at dahilan ng pag-unlad ng ekonomiya't katatagan ng bansa." Sa pahayag na ito ni Ate Glo, lumalabas na pawang pagkukunwari, hindi pala Overseas Filipino Workers (OFW), lalong hindi ang mga negosyanteng Pinoy, manggagawa, magsasaka, kabataan, simbahan, media at mga pulitiko ang sumalba ng ekonomya't katatagan ng lipunang Pilipino.

Bunsod ng walang humpay na banta ng rebelyon mula sa mga grupo ng mga rebeldeng sundalo at kritiko mula sa mamamayan, magpapatuloy ang political uncertainty at panganib para kay Ate Glo, na ayon sa mga kritiko ay "isa ng mahina, hostage, lameduck at sitting duck president."

Kung sa bagay, natural lang ito sa isang lipunang lulugo-lugo, naghahanap ng pagbabago't hindi mareso-resolba ang ilan taong krisis pampulitika; ang bad governance, ang talamak na katiwalian, kurakutan, kasinungalingan, ang dayaan, suhulan at kabulukan. Ang tanong, may TIPPING POINT at may clincher na parating o nakaumang, may babaligtad bang mga gabinete o kadikit ni Ate Glo sa Malakanyang, paano na ang preperasyon sa 2010 presidential election?

Kung matatandaan, praning na't kung sino-sino ang pinagbalingan ng Malakanyang sa may kagagawan at utak ng Manila Pen stand-off. Unang pinagbintangan ang dating Presidenteng si Erap Estrada, hindi nag-click, sumunod na ni-LINK ay si Mayor Binay ng Makati na hindi rin umubra, ang CPP-NPA na hindi ring kinagat ng mga tao.

Matapos pawalang bisa sa kasong rebelyon ang mga sibilyan(civil society) sa Manila Pen, nanakot na ibabalik ang anti-subversion law at ang huling balita, muling binalingan ni Gen Esperon si Senator Ping Lacson bilang utak at nasa likod ng “noong February 2006 walk in the park power grab.”

Bunsod ito sa matinding pahayag at babala ng senador na posibleng magkakaroon ng demoralisasyon sa hanay ng mga Generals kung ma-eextend ng dalawang taon ang posisyong pinaghahawakan ni Gen Esperon bilang chief of staff sa AFP, na nakatakdang magretiro sa February 2008. Ayon kay Lacson, ito ang karaniwang mga kadahilanan ng pagbalikwas ng mga generals noong 1986 at 2001 military revolt sa bansa. Kaya lang, ilan sa maaring mga dahilan ng muling pag-aalsa ng kasundaluhan ay kung magpaparandam si Ate Glo na muling manatili sa poder lagpas sa 2010,ipilit ang Cha Cha, idiklara ang martial law o ang pagpapanumbalik ng jurrasic na anti-subversion Law.

Ayon kay Gen Esperon, “malaki ang kanyang kumpyansang mananatili si Ate Glo hanggang 2010, sapagkat, 'walang sundalo (ranks) ang makikiisa sa mga rebelde, ang kudeta nuong 1989, ang Oukwood at ang Manila Pen ay ilan lamang sa mga halimbawa, lahat sila'y iniwang mag-isa sa labanan.” (Larawan sa kaliwa: Si Gen Esperon nasa likod ni GMA ; www.nancarrow-webdesk.com)

Subalit kung nanamnamin natin ang artikulo ni Randy David na “The silence of the Camps sa PDI,” ilang araw matapos ang Manila Pen, mukhang lumalabas na may malaking bilang ng mga matataas na opisyal na hindi pro at anti-GMA (Generals, Koronel) sa AFP, kabilang ang mga junior officers, ilang malalapit na kaututang dila ni Ate Glo (cabinet officials) ang handang magtakwil (withdrawal of support) na ng suporta sa rehimen ni Ate Glo.

Nag-uunahan sa ngayon ang extra-constitutional at constitutional na pamamaraan ng pagbabago sa pulitika. Sa ngayon, habang malayo pa ang 2010, mas nakaka-ungos ang extra-constitutional na paraan kung ikukumpara sa constitutional na paraan ng pagbabago't pagpapa-alis sa pwesto sa Malakanyang.

Subalit kung walang magaganap na pagbabalikwas (politico-military) sa hanay ng sundalo't mamamayan hanggang 2008, walang sinasabing TIPPING POINT o isang matinding isyung yayanig at dadagok sa Malakanyang, walang malawakang panawagan ng pagbabago sa hanay ng middle class at patuloy na igagawad ng US State Department's ang suporta't kalinga kay Ate Glo, sa tingin ko, walang dudang magsi-shift na sa electoral mode, sa 2010 ang buong bansa.

Kung sa bagay, sa kasaysayan ng pagpapabagsak ng isang mahinang estado (weak state) sa Pilipinas, malaki ang nagiging papel ng kasundaluhan, ang pag-aalsa sa Edsa I (FVR at RAM forces) at pag-aalsa sa Edsa 2 kung saan ang dating Chief of Staff Gen Angelo Reyes ang clincher. Palagiang nagaganap ito sa unang quarto ng taon, hindi oktubre, nobyembre at lalong imposibleng maganap sa buwan ng disyembre, kung saan malamig na ang panahon at kalat ang pera sa lipunan.

Related stories:The silence of the camps ; http://opinion.inquirer.net/inquireropinion/columns/view/20071201-104169/The_silence_of_the_camps

Doy Cinco / IPD
December 21, 2007